SEPSA
Sepsa (posocznica)
to ogólnoustrojowe zakażenie organizmu. Najbardziej groźna jest dla dzieci od trzeciego miesiąca do piątego roku życia oraz dla osób z obniżoną odpornością, na przykład po przewlekłej chorobie. Leczenie jest bardzo trudne, bo z reguły do szpitala trafia osoba na skraju śmierci.
Sepsa to zespół objawów spowodowanych gwałtowną reakcją organizmu na zakażenie bakteriami, wirusami lub grzybami. Zazwyczaj wywołuje ono tylko miejscowy stan zapalny, który cofa się po opanowaniu infekcji przez komórki odpornościowe. W przypadku sepsy rozszerza się na cały organizm w wyniku gwałtownego uwalniania się tzw. mediatorów zapalenia. Służą one obronie przed drobnoustrojami. Wydzielane w nadmiarze, zamiast zwalczać, nasilają stan zapalny. Zwiększają też krzepliwość krwi oraz uszkadzają nabłonek naczyń krwionośnych. Krew słabiej krąży, w wyniku czego narządy zaczynają gorzej funkcjonować, a nawet mogą przestać pracować. Dochodzi do gwałtownego wzrostu liczby białych krwinek, duszności, zatrzymania wydzielania moczu, krwawych wybroczyn, a potem do niewydolności serca, płuc, wątroby, nerek.
Należy też zgłosić się do lekarza, jeśli od kilku dni, pomimo leczenia, utrzymują się następujące objawy: podwyższona (powyżej 38°C) lub obniżona (poniżej 36°C) temperatura ciała, przyspieszony oddech i bicie serca, dreszcze, wymioty, biegunka, spadek ciśnienia krwi, bo sepsa rozwija się błyskawicznie.
Objawy to przede wszystkim:
- wysoka temperatura,
- duszność,
- wymioty,
- przyspieszony oddech i bicie serca,
- dreszcze,
- zatrzymanie oddawania moczu,
- a także zmiany skórne, wybroczyny.
Duża odporność
Na sepsę może zachorować każdy. Nie ulega jednak wątpliwości, że częściej atakuje ona małe dzieci i ludzi w podeszłym wieku, bo mają mniej sprawny układ odpornościowy. Bardziej narażeni są na nią pacjenci poddawani inwazyjnym zabiegom medycznym (operacje, badania diagnostyczne), przewlekle chorzy. Zdarza się jednak także u młodych, zdrowych ludzi, ale z obniżoną odpornością, niedożywionych. Wówczas nie tylko zapalenie płuc, ale nawet zranienie może stać się przyczyną tej choroby. Jedyna pociecha w tym, że to nie sepsą się zarażamy, ale drobnoustrojami, które ją wywołują. Kto ma dużą odporność, szybko je pokona.
Jak się jej ustrzec?
Obecnie nie ma środków, które zapewniają ochronę przed sepsą. Można tylko zminimalizować jej ryzyko, podając szczepionkę przeciwko bakteriom, które ją najczęściej wywołują, np. meningokokom. Zadbać o wzmocnienie odporności, prawidłowo się odżywiać. Nie lekceważyć nawet niewielkich stanów zapalnych, np. zatok, zębów, przeziębień i infekcji.
Leczenie
Wczesne rozpoznanie i podjęcie leczenia sepsy zwiększa szansę na przeżycie. Terapia polega przede wszystkim na podawaniu silnych antybiotyków, które zwalczają zakażenie. Do tego włącza się leczenie, które podtrzymuje funkcje niewydolnych narządów (np. podłącza do respiratora), utrzymuje prawidłowe krążenie krwi. Szuka się ciągle skutecznych leków na sepsę. Duże nadzieje na jej opanowanie daje preparat zawierający tzw. aktywowane białko C. Hamuje ono proces krzepnięcia krwi, przeciwdziałając w ten sposób mikrozakrzepom, oraz proces uogólnionej reakcji zapalnej. Niestety, terapia tym lekiem jest kosztowna i prowadzona tylko w wyspecjalizowanych placówkach medycznych.
BAKTERIA MENINGOKOKOWA - profilaktyka
Roznosi się drogą kropelkową lub drogą bliskich kontaktów z chorymi. Epidemiolodzy tłumaczą, że przed zachorowaniem chroni dbałość o odporność własnego organizmu, poprzez właściwy ubiór, odżywianie i sen. Ważne jest także zachowywanie zasad higieny, częste mycie rąk, unikanie sytuacji, gdy np. kilka osób z tego samego naczynia pije lub je.
powrót